Widzialna, czy niewidzialna ?

„Prorok Eliasz walczył z różnymi przeciwnościami. Izrael odwrócił sięod przymierza z Bogiem, nie tylko nie chciał usłuchać proroka, alenawet go prześladował z powodu głoszonych przez niego pouczeń orazwezwań do nawrócenia. Przed swoimi nieprzyjaciółmi Eliasz musiałuciekać na pustynię. Czuł się bardzo zmęczony fizycznie i psychicznie.Wyczerpany, woła do Boga: "Odbierz mi życie, bo nie jestem lepszy odmoich przodków". I właśnie wtedy, gdy ta myśl ogarnęła proroka, ukazujemu się anioł, aby go wezwać do wędrówki w nieznane.

Od wieków każdy pątnik idzie śladami Eliasza. Bóg jest zawsze iwszędzie obecny, ale są takie miejsca, w których Jego obecność zostajeniejako "spotęgowana". Tam człowiek potrafi usłyszeć Boga tak jakEliasz - w lekkim powiewie wiatru. Pielgrzymka to swoista przestrzeń -podobna do drogi ku świętej górze Horeb. W niej i poprzez nią Bóg stajesię człowiekiem, aby go przemienić i wezwać do urzeczywistnianiapowołania.

Gdy wyruszasz na pielgrzymkę, rozpoczynasz coś nowego: dom i przeszłośćzostawiasz za sobą. Jesteś jak Abraham, do którego Bóg powiedział:"Wyjdź z twej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ciwskażę". Oto wychodzisz i dowiadujesz się, że takich, do których Bógpowiedział te słowa, jest bardzo wielu. Spotykasz się z tymi, którzychoć na kilka dni porzucili wygodę, dom, łóżko, ciepłą wodę, ulubionenapoje i potrawy. Zostawili też swoich rodziców, znajomych, przyjaciół.
Wiele można mówić i pisać o pielgrzymce, przedstawiać ją na wielesposobów i z różnych stron. Pielgrzymka od strony widzialnej to"wędrowny obóz", a od niewidzialnej to szereg nawróceń, refleksji nadsobą, tysiące spowiedzi i rozmów prostujących zagmatwane ludzkie drogi.Pielgrzymka to rekolekcje w drodze z wyraźnym celem dojścia. W aspekciefizycznym pielgrzymka kończy się radosnym spojrzeniem w zatroskane oczyMatki i powierzeniem Jej tego wszystkiego, co się wydarzyło na drodzeżycia.”*

Jakież było zaskoczenie wszystkich pielgrzymów, kiedy wjeźdżajac naciemny nieoświetlony parking Sanktuarium zauważyliśmy maleńkie migająceświatełko. To sam Podprzeor ks. Bartłomiej Marciniak dawał znakilatarką, oczekiwał na nasze przybycie mimo znacznego opóźnienia znaszej strony. Niezapomnianym i niezwykłym wydarzeniem było zaproszenienas do Sanktuarium, odsłonięcie obrazu NMB „z fanfarami” czytaj: zpełną oprawą muzyczną oraz zapraszający Ojciec Bartłomiej chętnych doodbycia spowiedzi, sam zasiadając w konfesjonale. W czasie mszy św.odprawionej przez naszego kapelana ks. Jaceka wygłosił również kazanie.W tym jakże niezwykłym, pokusiłbym się o określenie „magicznym” czasie,nastąpiła najważniejsza część pielgrzymki, przekazanie swoich trosk,próśb, podziękowań, intencji przywiezionych przed oblicze Matki BoskiejCzęstochowskiej Królowej Polski. Zmęczeni, ale lżejsi i szczęśliwi m.intakim serdecznym przyjęciem o tak niezwykłej porze, udaliśmy się doDomu Pielgrzyma na nocleg, co też było dla nas wielką niespodzianką.Rano ku naszemu miłemu zaskoczeniu poznaliśmy uczestnika trzeciej„grupy” Stanisława Mierzwa z New Jersey, był jeden, ale za to na trzechkółkach, obiecując w przyszłym roku liczniejszą grupę pielgrzymów naswoich „latających maszynach”. Byliśmy również uhonorowani wchodzącdelegacją w procesji na uroczystą mszę św. o godzinie 12.30 celebrowanąprzez Jego Eminencję Kardynała Stanisława Ryłko. Po mszy św.Motocyklowi Pielgrzymi ofiarowali Jego Eminencji ikonę Pana Jezusa,miniaturową replikę z ołtarza „Sanktuarium Najświętszego Serca PanaJezusa” Jezuickiego Ośrodka Milenijnego w Chicago. Następnie z ojcemBartłomiejem w autentycznej kamizelce motocyklowej którą otrzymał wprezencie od Darii, ruszyliśmy kolumną do pierwszej w Doylestownkaplicy NMB przeistoczonej ze stodoły. Tutaj otrzymaliśmybłogosławieństwo na drogę powrotną, paradnie odwieźliśmy ojcaPodprzeora na miejsce, gdzie nas witał. Pożegnawszy się obiecującprzyjazd w przyszłym roku ruszyliśmy w drogę powrotną do Chicago, anasz nowy motocyklowy pielgrzym do New Jersey.

Od strony niewidzialnej każdy z uczestników pielgrzymki sam wienajlepiej, czy udział w niej był sensowny i czy przyniósł chwilerefleksji nad sobą. Niektórzy pozostają tylko na widzialnej stronie,zamykając całą rzeczywistość Bożą w statycznych ramach. Mam nadzieję,że wszyscy uczestnicy naszej II MPPM skorzystali również z tejniewidzialnej strony, powierzając swoje problemy NMB i oddając się podJej opiekę, zgodnie z tegorocznym hasłem; „Maryjo, prowadź nas”Zapraszam na pielgrzymi szlak, aby samemu doświadczyć, jakie cudadzieją się w pielgrzymim sercu.

Bezpiecznej jazdy wszystkim użytkownikom dróg. Do zobaczenia na szlaku,a jak dobry Bóg pozwoli na jeszcze liczniejszej III MPPM w 2009 roku. 

Eliasz przez czterdzieści dni i nocy szedł do góry Horeb. Tam w grocieusłyszał głos Pana. Mógł Mu szczerze wyznać swój ból i zwątpienie.Wtedy Bóg wezwał Eliasza na spotkanie: "Wyjdź, aby stanąć na górzewobec Pana!". To spotkanie odrodziło proroka i na nowo rozpoczął swojąmisję.

Uczestnicy II Motocyklowej Polonijnej Pielgrzymki Maryjnej to:

ks. Jacek Junak-przewodnik duchowy
Andrzej Podgórski i Daria Łyskawa – organizatorzy
Bartłomiej Bizon - Prowadzący pierwszą grupę ,
Łukasz Smoroń - Prowadzący drugą grupę
Janusz i Alicja Rogóż, Jan i Katarzyna Stasik, Antoni Maciczak, Jerzy Mszał, Maciek Pasiut, Ewa Chojnowska, Mariusz Lichacz, Lukasz Kowal i Katarzyna Nowak, Tomasz Strzałkowski i Kamila Ginter oraz Stanisław Mierzwa ze stanu New Jersey.